STEUNDE MINISTER JACQUELINE CRAMER DE ACTIES VAN BLUF!?

Vanmiddag is een spoeddebat in de Tweede Kamer. Het kan wel eens spannend worden. Minister Jaqueline Cramer (VROM) gaat namelijk uitleg geven over iets dat zij zich niet meer kan herinneren. Is er sprake van een selectief geheugenverlies?

 

Lees mee en vorm uw eigen mening.

 

Op 26 augustus 2008 verscheen een artikel in de NRC dat kopte: “Minister Cramer steunde acties ‘Bluf’.” Het betrof een steunbetuiging uit 1986, die op 21 juni van dat jaar in een advertentie in de Volkskrant was verschenen.

 

Cramer was destijds voorzitter van de Vereniging Milieudefensie.

 

De bewuste advertentie (‘Openbaren kan iedereen’) had betrekking op de dreigende vervolging van Bluf! als een van de onthullers van de gestolen documenten van Economische Zaken. In de advertentie bekenden een groot aantal personen, waaronder Cramer, dat zij de opdrachtgevers waren van het actieblad Bluf!: “Wij verklaren hierbij de opdrachtgevers te zijn van, en verantwoordelijk te zijn voor de uitgave van de nummers van Bluf!, waarin de gewraakte documenten werden gepubliceerd (…).”

 

Wijnand Duyvendak, het recentelijk in opspraak gekomen en teruggetreden Tweede Kamerlid van GroenLinks, was de belangrijkste redacteur van het actieblad Bluf!. Duyvendak biechtte onlangs zijn betrokkenheid bij de bewuste inbraak op in een boek over zijn verleden.

 

Na het verschijnen van het artikel in de NRC distantieerde minister Jacqueline Cramer (Milieu) zich van ondersteuning van het actieblad Bluf!, dat in 1986 dreigde te worden vervolgd voor het publiceren van gestolen stukken van het Ministerie van Economische Zaken. Ze was ‘zeer verbaasd’ en liet weten dat zij zich van die ondersteuning ‘helemaal niks’ meer herinnert. “En ik kan me ook niet voorstellen dat ik die advertentie persoonlijk heb ondertekend,” aldus Cramer, en wees erop dat haar naam verkeerd gespeld was: Jacqueline Kramer. “Als ik de advertentie toen had gezien, had ik ervoor gezorgd dat mijn naam goed gespeld was geweest,” benadrukte ze. Volgens eigen zeggen had Cramer hierover intussen contact gehad met de toenmalige bestuursleden van Milieudefensie, en ook zij wisten er volgens haar niets van. In een aparte verklaring distantieerde Cramer zich van dergelijke methodes. Cramer: “Zowel van de publicatie van de documenten als uiteraard de diefstal zelf.”

 

Buitenparlementaire acties zijn volgens haar prima, maar mogen nooit ontaarden in geweldpleging, inbraak of welke andere criminele activiteiten dan ook. “Ik heb mij nooit met dergelijke zaken ingelaten. Ik heb niets te verbergen” aldus Cramer, die het verder opnam voor de milieubeweging. Zo zou die een belangrijke bijdrage hebben geleverd om het milieu op de politieke agenda te zetten. Cramer zei dat er destijds ‘allerlei stromingen’ waren. Milieudefensie behoorde tot de stroming die uitging van de democratische aanpak, en was niet gericht op confrontatie en gewelddadige acties.

 

Vergeten kan iedereen, maar omdat het gaat om activiteiten waar je zelf langdurig bij betrokken bent geweest, en om mensen met wie je jarenlang hebt samengewerkt – en met wie je in je huidige positie als minister van VROM nog dagelijks te maken hebt – rijst er twijfel. Zeker wanneer een van de betrokkenen bij de diefstal bij Economische Zaken, Wijnand Duyvendak (de belangrijkste redacteur van het toenmalig Bluf!), de Tweede Kamer wegens zijn verleden heeft moeten verlaten.

 

Laten we eens terug gaan naar de periode 1981-1987; de periode waarin Jaqueline Cramer actief was binnen een van de invloedrijkste organisaties binnen de Nederlandse milieubeweging, t.w. de Vereniging Miliedefensie. Een van hun spraakmakende acties was het brede verzet tegen kernenergie. Cramer speelde daarin langdurig een hoofdrol.

 

Van 1981 tot 1985 was ze lid van het bestuur van de Vereniging Milieudefensie en behoorde zij tot de redactieraad van het gelijknamige maandblad. Daarna was ze tot 1987 de voorzitter van deze organisatie.

 

Op 16 juni 1984 kwam op initiatief van Milieudefensie een groot aantal mensen bij elkaar en ontstond er een goed georganiseerd samenwerkingsverband, dat leidde tot de oprichting van het Landelijk Platform tegen kernenergie. Milieudefensie speelde een sleutelrol. Binnen dat platform zaten organisaties en personen die radicaal geweld niet schuwden. Vooral leden van de oude Anti Kernenergie Beweging (AKB) konden er wat van. Enkelen van hen, waaronder Wijnand Duyvendak en Peer de Rijk (de broer van Mirjam de Rijk, de huidige levenspartner van Wijnand Duyvendak), behoorden niet alleen tot de harde kern van Bluf!, maar werden belangrijke medewerkers van de Vereniging Milieudefensie. Peer en Mirjam de Rijk zijn terug te vinden in de organisaties die momenteel rijkelijk door het ministerie van minister Cramer worden gesubsidieerd.

 

Binnen de actiebeweging was de samenwerking tussen Milieudefensie en toenmalige radicalen als Duyvendak en De Rijk een publiek geheim. Een toenmalig kopstuk binnen de links-radicale financieringsorganisatie XminY, Josef Bergmans, gaf daarover het volgende voorbeeld, toen de actiegroep Onkruit – waarin ook Wijnand Duyvendak actief was – vroeg om subsidie voor het publiceren van gestolen documenten of documenten die onder meer afkomstig waren van Milieudefensie: “In het boek zullen een aantal zaken genoemd worden welke onder dienstgeheim vallen en waarvan publicatie strafbaar is. Hiervoor zoekt Onkruit een aantal trucs om toch tot publicatie over te gaan. (…) Of Onkruit er in slaagt er werkelijk iets van te maken kan ik niet beoordelen omdat er nog niets geschreven of opgezet is. (…) Gezien de contacten met Milieudefensie, denk ik dat het toch moet kunnen lukken.”

 

Ook de toenmalige BVD had een warme belangstelling voor de organisatie. Het is dan ook niet zo bijzonder dat Peer de Rijk ooit op het kantoor van Milieudefensie werd gearresteerd wegens verdenking van het ontvoeren en mishandelen van een politie-informant. Wetenswaardig is dat Jacqueline Cramer, na haar carrière bij Milieudefensie, voorzitter was van een gelijkwaardig  platform: het Landelijk Milieu Overleg (LMO). Volgens een artikel in De Volkskrant in maart 1992 was het haar idee om clubs beter te laten samenwerking in een federatief verband. De standpunten en belangen in het platform liepen teveel uiteen, maar de structuur was van eminent belang. Een structuur die Milieudefensie al jaren toepaste. Een citaat uit diezelfde Volkskrant geeft over de noodzaak hiervan een duidelijke toelichting: “Zo kan het gebeuren dat in het LMO organisaties samenwerken waarvan de één actie voert tegen een milieuonvriendelijk bedrijf, terwijl de ander er juist een dialoog mee aangaat. Die situatie moet vooral blijven bestaan, vinden de aangesloten verenigingen. Juist omdat, zo melden de laatste notulen van het LMO-overleg, het niet aan te bevelen is om actie en dialoog in één en dezelfde organisatie onder te brengen.” “Dit wordt beaamd”, besluit het verslag. In hetzelfde artikel wordt een nogal sprekende mening van haar geventileerd: “Tegen popularisering van het milieu heeft Cramer geen bezwaar. Ook niet op de soms erg nadrukkelijke bewerking van de publiciteit.”

 

In september 1984 kopt de voorpagina van het blad Milieudefensie (nummer 7) over een landelijke manifestatie tegen kernenergie die op 22 september in Emmeloord zal plaatsvinden. In het blad wordt de manifestatie ruimschoots beschreven (pagina 7). Opmerkelijk is het volgende citaat dat enige overeenkomst toont met de latere advertentie over Bluf! in de Volkskrant. Er wordt een oproep geplaatst onder de kop ‘Plaats een annonce’. De tekst van de oproep luidt verder: “De bedoeling is als volgt: zoveel mogelijk mensen/organisaties plaatsen in de genoemde periode een oproep annex annonce in  de Volkskrant of andere landelijke en regionale dagbladen. Bijvoorbeeld: 22 september, Emmeloord- Gijs van Ardenne komt niet, maar ik wel. Of: zie ik je op 22 september in Emmeloord? Ik zoek je op 22 september bij de stand van Milieudefensie.” aldus het citaat. Jaqueline Cramer is op dat moment bestuurslid en zit dan in de redactie van het blad Milieudefensie. Keer op keer zal het blad oproepen tot acties tegen kernenergie.

 

Op 9 november 1984 is er voor het eerst sinds bijna 3 jaar weer een actie bij de kerncentrale in Dodewaard. Ongeveer tachtig mensen blokkeren de toegang. Het is de eerste uit een rij geplande acties. Doelstelling van de actie is een snelle, flitsende blokkade die vooral niet uitgelekt mag zijn. Niet het aantal mensen is bepalend, maar de publiciteit, die, zo hoopt men bij de AKB, dan vooral de ‘ingeslapen’ activisten weer nieuw leven in moet blazen. De ploegenwisseling van de centrale wordt enkele uren opgehouden en de ontruiming verloopt redelijk rustig. De reacties vanuit de AKB zijn zeer enthousiast.

 

In november 1984 (Milieudefensie nummer 9, pagina 18) schrijft het blad: “Na de manifestatie in Emmeloord (zie elders in deze rubriek) bezinnen we ons op de rol van de Vereniging Milieudefensie bij de activiteiten tegen kerncentraleplannen. De ontwikkelingen binnen het Landelijke Platform tegen Kernenergie en de plannen die dan naar voren worden gebracht worden daarbij betrokken.”

 

In december 1984 waarschuwt het blad (Milieudefensie nummer 10, pagina 4-10) voor de komst van nieuwe kerncentrales door het toen zittende kabinet, en lanceert de vraag hoe de anti-kernenergiebeweging die plannen kan tegenhouden. Op pagina 20 volgt dan informatie over een discussiedag op 15 december, met als kop: ‘Milieudefensie tegen de kerncentrales.’

 

Op 3 januari 1985 wordt er een bomaanslag gepleegd op een onderstation voor het elektriciteittransport bij Medemblik in Noord-Holland. Via een ontluchtingskoker van het toilet worden ‘behoorlijk zware explosieven’ (volgens de Explosieven Opruimings Dienst) naar binnen gegooid. De binnenmuren en een buitendeur worden door de explosie weggeblazen en de eigen stroom- en verwarmingsinstallatie worden zwaar beschadigd. Omdat de aanslag door niemand opgeëist wordt, doet het elektriciteitsbedrijf het af als een uit de hand gelopen nieuwjaarsgrap van ‘kwajongens’, al zijn ze er zelf toch ook niet echt van overtuigd.

 

Op 11 januari 1985 besluit het kabinet om minstens twee nieuwe kerncentrales te bouwen. Het Landelijk Platform tegen kernenergie en met name de aangesloten groepen hebben niet stilgezeten. In het blad van Milieudefensie (nummer 2, maart 1985, pagina 18) beschrijft men het als volgt: “Niks nieuwe kerncentrales (…). Enkele uren na het kabinetsbesluit staat de reactie van het platform al op de telex: Onaanvaardbaar. We zullen de plannen op alle mogelijke manieren dwarsbomen.” Diezelfde avond en de volgende middag wordt in de vestigingsplaatsen vuurwerk afgestoken, onder het motto: “Het kabinet zorgt voor vuurwerk, dan kan ze het ook van ons verwachten (…). Het is belangrijk dat we in de komende maanden laten zien dat de anti-kernenergiebeweging niet dood is, maar springlevend”, aldus het blad Milieudefensie. De gemoederen lopen op, de sfeer is geschapen.

De volgende dag is er al een demonstratie in Borssele. Ongeveer 150 mensen steken bij de kerncentrale vuurwerk af, als symbool van wat de voorstanders te wachten staat als ze de plannen door willen zetten.

 

Op 17 januari 1985 reageert Bluf! en komt met een paginagroot artikel: ‘Kerncentrales in Nederland’. Tot nu is dit thema niet (of amper) verschenen in de vorige uitgaven. Aan het eind van het artikel verschijnen harde woorden: “Ik denk zelf dat als de plannen er door komen, het heel hard nodig zal zijn om de delen van de oude AKB weer bij elkaar te krijgen en om het verzet radikaler te maken. In Dodewaard hebben we ons lelijk tegen elkaar uit laten spelen. Laten we zorgen dat ons dat niet weer overkomt; dat plaatselijke en landelijke aktie gevoerd kan worden om te zorgen dat de krengen er nooit komen. En niet te vergeten: Borssele en Dodewaard moeten dicht!!!!!!!!!!” In deze kreet zijn ‘radikaler’ en ‘aktie’ met een ‘k’ gespeld, net zoals de naam van Jaqueline Cramer, die met een ‘k’ was gespeld (Kramer) in de steunbetuiging die meer dan een jaar later in de Volkskrant zou verschijnen. Wetenswaardig is ook dat zeker één AKB-er, Sible Schöne, op dat moment samen met Cramer redactielid is van het blad Milieudefensie.

 

Op 22 januari 1985 is een snel reagerende portier er de oorzaak van dat ongeveer 55 mensen die de kernenergieafdeling van het ministerie van Economische Zaken willen bezetten, niet verder komen dan de hal. De draaideur waar ze doorheen moeten is door de sprintende portier op slot gedaan. Er wordt nog wel geprobeerd die deur te forceren, maar ondertussen heeft de portier tijd om de andere kant te barricaderen en ook de politie is al snel aanwezig. De bezetting had niet alleen een reactie moeten zijn op het kabinetsbesluit over de bouw van nieuwe kerncentrales maar ook een gelegenheid om vertrouwelijk documenten te stelen om op deze wijze op de hoogte te komen over de plannen voor nieuwe kerncentrales. Na een half uur is er genoeg politie en ontruimt ze de hal. Niemand wordt gearresteerd. Volgens de actievoerders is er gelekt door een politie-informant.

 

Omdat de bezetting van het ministerie niet helemaal gelukt is, wordt er door dezelfde groep een paar uur later een bezetting uitgevoerd bij het kantoor van het Energie Centrum Nederland (Petten), dat ook in Den Haag is gevestigd. Deze lukt wel. Bluf! schrijft: “Ze hebben wel lekker de briefwisseling van het ECN met energiebedrijven van het laatste half jaar mee gejat.” Aangezien alle deuren op slot zijn gedaan, moet de politie via een raam naar binnen. Ook hier worden geen arrestaties verricht.


Op 25 januari 1985, nadat de eerste poging om weer voet aan wal in Dodewaard te krijgen is gelukt (blokkade op 9 november 1984), is een groepje bezig om de volgende fase voor te bereiden. Deze zal een stap verder moeten gaan dan een blokkade: een terreinbezetting. Om op het terrein te komen, moet men door twee rijen hekken (waar honden tussen kunnen lopen), een NATO-prikkeldraadversperring, en daarvóór al over een laag hekje en een vijf meter brede strook met ingegraven scherpe stalen punten, waar doorheen je slechts heel langzaam en voorzichtig kunt slalommen. 


Zo ver komen de meeste van de ruim 225 actievoerders die morgen echter niet. De schijnwerpers op het terrein gaan aan en daarachter zijn de schimmen van ME’ers te ontwaren. Gelijktijdig komt er van achteren een groep ME’ers die de demonstranten insluiten: de geplande bezetting was wederom uitgelekt!

 

Op 26 januari 1985 wordt Cramer gekozen als de nieuwe voorzitter van Milieudefensie. In haar toespraak tot de ledenvergadering gooit ze nog wat kolen op het vuur en wijst ze vooral op de noodzaak de strijd aan te binden tegen de bouw van nieuwe kerncentrales. “De regering mag dan wel voorstellen om nieuwe kerncentrales te bouwen, daarom zijn die dingen nog niet geplaatst,” aldus de kersverse nieuwe voorzitter (bron: Maandblad Milieudefensie, maart 1985 nr. 2, pagina 30).

 

Op 2 maart 1985 wordt door groepen een terreinbezetting uitgevoerd bij de UCN in Almelo. Dit ook om aan te tonen dat geheime acties met redelijk veel mensen, nog steeds mogelijk is (na het uitlekken van enkele acties). De ongeveer 70 actievoerders knippen zich een weg door een dubbele rij elektronisch bewaakte hekken. De demonstranten lopen over het terrein naar de hoofdpoort waar spandoeken worden opgehangen en waarop leuzen zijn gekalkt. 24 actievoerders worden gearresteerd en in verzekerde bewaring gesteld, waarna foto’s en vingerafdrukken worden gemaakt. Zeven mensen blijven in voorarrest tot de snelrechtprocedure op 13 maart.


Op 9 maart 1985 wordt bij Borssele – één van de meest voor de hand liggende locaties voor de bouw van één of meer kerncentrales, en tevens voor de interim-opslag van radioactief afval (50 tot 100 jaar) – door ruim 1500 actievoerders gedemonstreerd in Middelburg. Een van de actievoerders is Mirjam de Rijk, de zuster van Peer de Rijk en huidige levenspartner van Wijnand Duyvendak. Ze ketenen zich vast aan de hekken van de kerncentrale in Borssele. “Het idee was dat we ons eigen lichaam in de strijd brachten.” Uiteindelijk hebben de acties en de daarop volgende Brede Maatschappelijk Discussie over kernenergie succes: er komen geen nieuwe centrales in Nederland, en de bestaande zullen worden gesloten.

 

Op dit moment is Miriam de Rijk directeur van de Stichting Natuur en Milieu en ziet ze opnieuw een discussie over kernenergie ontstaan.


Op 1 mei 1985 wordt in Amsterdam actie gevoerd bij het kantoor van Comprimo. Dit bedrijf is een belangrijke lobbyist voor de nieuwe kerncentrales. Bij het kantoor worden ruiten ingegooid.

 

Op 26 en 27 mei organiseert het Platform tegen Kernenergie een werkweekend tegen de nieuwe kerncentrales. Het Pinkstertentenkamp vindt plaats op camping de ‘Aalfuik’ te ’s Gravendeel. Doel van het weekend is de bepaling van de actiestrategie voor het komende jaar. Op de agenda staan vier plannen, waaronder het plan: ‘Acties rond de Planologische Kernbeslissing (PKB).’ Binnen de radicale groepen van het platform is zo’n weekend, zo’n tentenkamp zeer in trek omdat ze tijdens zo’n tentenkamp veelal ongestoord zéér vertrouwelijk zaken kunnen bespreken.


Op 18 juni 1985 bezetten enkele mensen van de Vereniging Milieudefensie en andere groepen uit het platform het dak van een kantoor van de Provinciale Noord-Brabantse Electriciteits Maatschappij (PNEM) in Den Bosch. Op dat moment wordt er in de Tweede Kamer gedebatteerd over het kabinetsbesluit om er minstens twee kerncentrales bij te bouwen. De PNEM is één van de belangrijkste ijveraars voor nieuwe kerncentrales. Van tien uur ´s ochtends tot half één in de middag wordt het dak bezet gehouden. Er wordt een spandoek goed zichtbaar aan de dakrand bevestigd, met daarop de leus: ‘Kettingaktie tegen Kernreaktie’.


Op 19 juni 1985 wordt voor de villa van de Brabantse Commissaris van de koningin, Dries van Agt, een lading huisvuil gestort, omdat hij ijvert voor één of meer kerncentrales op het industrieterrein Moerdijk. Na de actie tegen Van Agt klinkt in Bluf! de waarschuwing: “Deze axie was nog vriendelijk, het kan ook anders.”

 

En dan, in de nacht van 20 op 21 juni 1985, lukt het eindelijk om vertrouwelijke informatie te bemachtigen. Wijnand Duyvendak breekt met een aantal van zijn maten (de namen weigert hij te noemen) in bij het ministerie van Economische Zaken. Ze stelen allerhande vertrouwelijke documenten, waaronder plannen voor nieuwe kerncentrales, die ze publiceren in Bluf!. Tevens worden de namen van een aantal ambtenaren afgedrukt met de vermelding van hun privéadressen- en telefoonnummers. Ook de weken dat de ambtenaren met vakantie zijn, staan erbij.


Het begeleidend commentaar luidt: “Voor mensen met gewetensnood: onderstaande personen zijn de directeur generaal van energie, zijn plaatsvervanger en topmedewerkers van de directie elektriciteit en kernenergie. Als zodanig zijn zij verantwoordelijk voor de bouw van nieuwe kerncentrales. Verstoor de rust van deze onruststokers.”


Na de actie zijn er volgens de Bluf!-ers (Bluf! 176, 27 juni 1985, pagina 7) jubeltonen te horen binnen de milieubeweging. “Bij Vereniging Milieudefensie bijvoorbeeld (…). Vanzelfsprekend is men enthousiast en nieuwsgierig of er in de buit belangrijke informatie zit. (…) de stemming overheerst dat de radikale AKB, die de laatste tijd toch een beetje afgemaakt wordt in de pers, door deze jataktie toch doeltreffender is dan de heren beleidsmakers en journalisten aannemen”, aldus de Bluf!-ers. Ook hangen linkse politici aan de telefoon. Ze willen informatie uit de buit, om zo middels Kamervragen de beslissing over nieuwe kerncentrales te vertragen.

 

In oktober 1985 verschijnt een drie pagina’s groot artikel van de AKBer Sible Schöne in het blad Milieudefensie met de kop: ‘Al is van Aardenne nog zo snel …’. ‘De enige pop waar hij geen greep op heeft, heet ‘De wraak van jhr. Mr. De Brauw’… De subkop van het artikel eindigt met: ‘Hij geeft een toneelrecensie’. ‘Toneelrecensie’? Sible Schöne?, opmerkelijk indien we dit in verband brengen met de het eerder genoemde Bluf!-citaat over de ‘jataktie’.

 

Sible Schöne beschrijft ruimschoots de gang van zaken uit de door Wijnand Duyvendak gestolen documenten bij Economische Zaken: “De wraak van Jhr. Mr. De Brauw heeft een onthullend kijkje geboden in de keuken van E.Z. De publicaties in Bluf! bevestigen je meest cynische gedachten over de opvattingen die daar heersen over democratie, openbaarheid en inspraak. (…)” En dan volgt een citaat waarbij men zich afvragen of Sible Schöne zichzelf op de borst stond te kloppen. “De milieubeweging mag zich gelukkig prijzen dat er nog een actiegroep bestaat, die de creativiteit en het lef heeft gehad deze feiten in ieder geval naar buiten te brengen,” aldus Sible Schöne, de toenmalige rechterhand van Jaqueline Cramer.  

 

Intussen zitten politie en justitie niet stil en proberen zij de daders voor het gerecht te slepen, om ze voor hun daden te laten verantwoorden. De spanning stijgt. Justitie zit met de handen in het haar; ‘daders kunnen ze niet vinden’. Daarom besluiten ze Bluf! te vervolgen. Intussen gaat het platform gewoon door met de strijd tegen kernenergie.

 

En dan is het 5 juni 1986. Els van de Raddraaiers moest als getuige bij Rechter Commissaris (RC) Lauwaars verschijnen. De RC wilde van Els weten wie Bluf! is. Maar Els wist van toeten noch blazen. “Waarover de RC érg, erg teleurgesteld was,” liet Bluf! weten. Twee weken later is bij Justitie nog steeds niet duidelijk hoe ze verder moeten. De Bluf!-ers zijn bang dat het vooronderzoek wordt afgesloten en dat de Raddraaiers alsnog vervolgd zullen worden, en dan als verdachten. Ze worden namelijk, als ze een naam noemen waar de RC geen genoegen mee neemt, automatisch verdachte in de aanklacht die eigenlijk tegen Bluf! gericht is. “Affijn, zo komen we niet verder. Dan gaan we maar zelf in de aanval. Vandaag 19 juni hebben we de OvJ persoonlijk een verklaring overhandigd, waarin een deel van de ‘daders’ zich bekend maken. Tweehonderd mensen uit de milieubeweging, journalisten, boekhandels, uitgeverijen, politici en professoren, ondertekenden een verklaring waarin zij verklaren de ‘feitelijk opdrachtgevers’ te zijn voor de nummers van Bluf! waarin de Wraak-documenten werden gepubliceerd. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Want iedereen die Bluf! leest of die er gebruik van maakt, is verantwoordelijk voor het bestaan van Bluf!. Bluf! is niet iets op zichzelf, geen gewóón weekblad. Maar een schakeltje van wat er leeft en broeit in de Nederlandse aktiewereld, in de daden en gedachten van vele duizenden. Misschien vind de OvJ zelfs 200 namen niet genoeg. Ze zien maar. We hebben in ieder geval nog een hoop plannen.” (Bron: Bluf! nummer 226, 19 juni 1986, pagina 2) Twee dagen later, 21 juni 1986, verschijnt een grote steunbetuiging van 178 personen voor Bluf! als advertentie in de Volkskrant. Milieudefensie is goed vertegenwoordigd: de voorzitter Jaqueline Cramer (met een k), stafmedewerkers Sible Schöne, Dave van Ooyen en Paul van Poppelen.

 

Tot slot:

 

Kan men stellen dat, gezien dit summiere feitenrelaas, Jaqueline Cramer en haar partners binnen Milieudefensie wisten wat ze deden? Kan men stellen dat ze door hun toenmalige steunbetuiging in De Volkskrant, niet alleen hielpen om de rechtsgang tegen Bluf! te saboteren maar dat men ook de ruim daarvoor in Bluf! gepubliceerde privé adressen van ambtenaren goedkeurde? Zijn zij daardoor ook niet medeplichtig aan de bedreigingen die daarop volgden tegen deze ambtenaren en hun gezinnen?

Is het niet opvallend dat een groot aantal haar oude kameraden miljoenen aan gemeenschapsgeld ontvangen en in veelvoud te vinden zijn op de subsidielijst van VROM, het ministerie van minister Jaqueline Kramer?  

 

Wordt vervolgd.

 

 

 

Advertenties

3 Responses to STEUNDE MINISTER JACQUELINE CRAMER DE ACTIES VAN BLUF!?

  1. Bert Schwitters schreef:

    Beste Peter,

    Het feitenrelaas zoals je dat presenteerde, kan inderdaad leiden tot de logische uitleg dat de steunbetuiging ten doel had de opsporing van strafbare feiten te frustreren. In dit verband lijkt artikel 160 van het wetboek van strafvordering mogelijk van toepassing (http://www.wetboek-online.nl/wet/Sv/160.html ). Aan een strafrechtadvocaat zou de vraag gesteld moeten worden of naar zijn/haar oordeel de handtekeningenactie van (K)Cramer in haar functie van voorzitter van de Vereniging Milieudefensie zou kunnen worden uitgelegd als een overtreding van artikel 160 WVS.

    M.i. was de actie destijds niet zozeer bedoeld om medeplichtig te worden aan de diefstal van documenten en de publicatie van deze gestolen documenten en aan de oproep tot bedreiging van ambtenaren, maar om de strafvordering inzake de gepleegde strafbare feiten te frustreren.

    Verder kan nog worden opgemerkt, dat (K)Cramer destijds niet op persoonlijke titel haar handtekening plaatste, maar als voorzitter van een rijkelijk gesubsidieerde organisatie. Zij tekende dus in de positie van draagster van (grote) maatschappelijke verantwoordelijkheid, hetgeen de ondertekening zwaarder laat wegen dan wanneer zij op persoonlijke titel zou hebben ondertekend. In die zin heeft niet (K)Cramer (mogelijk) artikel 160 van het WVS overtreden, maar de organisatie die zij rechtens vertegenwoordigde: Vereniging Milieudefensie. (K)Cramer handelde immers namens de Vereniging.

    Overigens, niet geautoriseerde publicatie van (gestolen) documenten waarvan men het auteursrecht en/of de toestemming tot publicatie niet bezit is, zij het niet strafrechtelijk, eveneens wettelijk niet toegestaan. Het gaat hier immers om de overtreding van de wet op het auteursrecht. Zouden (K)Cramer en de Vereniging Milieudefensie de actie van destijds nog steeds onverkort ondersteunen en als legitiem verdedigen, dan zou (K)Cramer nu als minister niet kunnen optreden tegen het openbaarmaken van gestolen interne ministeriële stukken. Sterker nog, de “heler/publicist” van de gestolen documenten zou zijn publicatie van de gestolen (auteursrechtelijk beschermde) stukken kunnen verdedigen met het argument dat de minister in dergelijke gevallen de publicatie van gestolen auteursrechtelijke documenten volledig ondersteunt en geoorloofd acht. De minister zou, indien ze de inzichten en opvattingen van haarzelf en die van de Vereniging Milieudefensie nog steeds zou volgen, geen civiele procedure kunnen beginnen indien er nu interne stukken van haar departement zouden worden gestolen en gepubliceerd.

    Let wel, het gaat hier niet alleen om het feit dat er enkele velletjes papier werden gestolen. Het gaat om het eigendom van de intellectuele inhoud van die stukken. De inbraak/diefstal betrof de velletjes papier. De publicatie van de inhoud van het gestolene (beschermd intellectueel eigendom) valt onder inbreuk op het auteursrecht. Dat zijn twee verschillende zaken.

    De minister en andere pleitbezorgers van burgelijke ongehoorzaamheid hebben als verdediging van de actie van destijds aangevoerd dat die tijd een andere was dan de huidige. Wij dienen hun handelingen te begrijpen in het licht van die tijd. Wanneer echter een dergelijk argument wordt gebruikt in de discussie over bijvoorbeeld Nederland’s rol in slavernij, politionele acties in Indonesië en ander koloniaal optreden, dan wordt dit argument, met name in vooruitstrevende kringen, als ondeugdelijk en “ontkennend” van de hand gewezen. Gaat het echter, zoals nu in de kwesties (K)Cramer, Duyvendak en Milieudefensie om het verdedigen van eigen in het verleden gepleegde strafbare feiten en inbreuk op auteursrecht, dan mag het argument opeens wel worden gebruikt. Niet echt zuiver.

    Met vriendelijke groet,

    Bert Schwitters

  2. willem schreef:

    Peter,

    Geweldig artikel

    Willempie

  3. Everdine Stenger schreef:

    En Jacquelienjte blijft maar zitten!
    Balkenende heeft vertrouwen in haar!
    Herfkens mag de subsidie houden!
    Duijvendak houdt wachtgeld!

    Wanneer houdt dit op? Voor zover ik weet heerst hier bij de burger een gevoel van onrecht over en ook van machteloosheid.

    Het moge duidelijk zijn dat de kloof tussen burger en politiek steeds groter wordt en de burger heeft geen vertrouwen in dit kabinet, zelfs 46% van het CDA aanhang zou dit kabinet graag zien vallen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: