Politieke maffiosi op Haags, provinciaal en gemeentelijk niveau

oktober 15, 2008

 

 

Alleen een bijltjesdag kan het vertrouwen van de burger in de financiële markt terugwinnen. De schuldigen moeten aan de paal genageld worden. Te beginnen bij de politiek, de Nederlandse Bank, en de raden van commissarissen bij banken etc.

 

 

Voor wie een beetje inzage wil hebben in de smeerlapperij van het politieke financiële beheer: www.bruna.nl…

 

 
 
 
 

 

Advertenties

Peter in de media

augustus 18, 2008

In de Spits (zie pagina 5)

http://digi.spitsnet.nl/2008-08-13/1024/

Eenvandaag 15-08-2008

http://www.eenvandaag.com/index.php?module=PX_Story&func=view&cid=2&sid=33786&nav=33785,33791,33786,33784,33779,33780,33781,33769,33776,33771,33777,33775,33772,33770,33773,0


Alvast een tipje van de sluier…

augustus 18, 2008

We hebben het de afgelopen dagen mee mogen maken, een bekenende een ontkennende en een “ik ben veranderd” Duyvendak. Maar hoe zit het nou werkelijk?

Lees het boek RaRa wie ben ik!

Hieronder alvast een inleiding.

RARA WIE BEN IK?
HET WARE GEZICHT ACHTER WIJNAND DUYVENDAK.

Inleiding
Wijnand Duyvendak: een Kamerlid dat ervoor gáát, een man met hart voor het milieu en gevoel voor sociale rechtvaardigheid. Hoe kun je nou kritiek op hém hebben? Al die gemene politici en andere doorgedraaide volksmensen blijven hem maar bestoken met belachelijke praatjes, leugens, fabels en scheldkanonnades. Hoe dúrven ze! Onze Wijnand is toch altijd ten strijde getrokken tegen terroristen binnen zijn eigen beweging! Met gevaar voor eigen leven! Of niet dan?
Nee dus. Want hij was zelf een van de grootste radicalen binnen zijn eigen kringen. Hij gooide stenen in de Amsterdamse Vondelstraat, brak in bij militaire objecten, legde blokkades bij Shellgebouwen, riep op tot moord, ketende zich vast aan de vliegtuigen op Schiphol en hij liegt
er ook nog over. Sinds mei 2002 zet hij zijn strijd voort als Tweede Kamerlid van GroenLinks. Hij zit op het Haagse pluche, maar zijn verleden kan hij niet uitwissen.

Anton Johan Wijnand Duyvendak, op 30 november 1957 geboren te Markelo, is een uiterst intelligent en politiek zeer gedreven man met een kleurrijke levensloop. Hij is een strateeg die door de jaren heen zijn voetsporen heeft achtergelaten binnen de netwerken van Eco Nostra. Een net werk dat als een schimmige octopus zijn tentakels, zijn ware doel- en samenstelling en zijn diverse activiteiten zoveel mogelijk verborgen houdt. Eco Nostra is te vergelijken met een spekkoek die bestaat uit verschillende lagen die samen één product vormen. In andere woorden: op verschillende maatschappelijke niveaus wordt gewerkt aan een gezamenlijk politiek programma. De spreek woordelijkekoek bestaat uit verschillende lagen:
1. De bestuurlijke elite (PvdA, GroenLinks, de Socialistische Partij, een verdwaalde CDA’er of VVD’er, universitaire besturen, kerken, vakbonden, hoge ambtenaren enzovoort);
2. De goedaangeschreven non-gouvernementele organisaties (NGO’s) die banden hebben met de – vooral linkse – politiek (Natuur en Milieu, het Transnational Institute, Greenpeace, Pax Christi,
Novib, VluchtelingenWerk enzovoort);
3. De middenstanders onder de NGO’s (XminY, Milieudefensie, A Seed, Wise, Waddenvereniging, Milieu-Offensief enzovoort);
4. De hooligans onder de NGO’s (Onkruit, GroenFront!, antiglobalisten, Anti-Fascistische Actie enzovoort);
5. De ondergrondse cellen zoals RaRa en het Dierenbevrijdingsfront.

In zijn carrière heeft Duyvendak deel uitgemaakt van verschillende lagen binnen de spekkoek: als student op de Universiteit van Amsterdam; als fanatiek kraker in Amsterdam; als dief, inbreker en saboteur bij Onkruit; als invloedrijk redacteur bij het anarchistische blad Bluf!; als bestuurslid van de alternatieve uitgeverij Ravijn; als radicaal antiapartheidsactivist bij SuZA; als milieuactivist bij ‘Amsterdam autovrij’ en Milieudefensie; en uiteindelijk als parlementariër van GroenLinks.
Direct en indirect is hij verantwoordelijk voor honderden miljoenen euro’s aan schade. Hij was een belangrijke mentor voor terreurgroepen. Via het anarchistenblad Bluf! wist hij zijn strategie van sabotage, chantage en geweld over te brengen op generaties radicalen in ons land. Veel methoden en tactieken die zij vandaag de dag hanteren komen in belangrijke mate uit zijn koker. Net als Volkert van der Graaf, de moordenaar van Pim Fortuyn, werd Duyvendak verdacht van lidmaatschap van een radicale groepering. Volkert was lid van de Ziedende Bintjes, een groepering die genetisch-aangepaste gewassen vernielde, en Duyvendak stond op een lijst van RaRa-verdachten. Deze Revolutionaire Anti Racistische Aktie was een terreurgroep die door middel van brand- en bomaanslagen voor honderden miljoenen euro’s aan schade veroorzaakte. Volkert kon jarenlang zijn gang gaan. Zijn misdadige inslag kwam pas bovendrijven toen hij een misdaad pleegde en op heterdaad werd betrapt. Hetzelfde geldt voor Duyvendak.
Daarnaast bestonden er andere verbanden tussen de activiteiten van beiden. Milieudefensie, waar Duyvendak directeur was, werkte nauw samen met Volkerts Milieu-Offensief.
Wanneer Duyvendak wordt aangesproken op zijn radicale verleden, draait hij als een paling in een emmer snot. De ene keer blikt hij trots terug op zijn vernielingen, de andere keer zegt hij altijd tegen geweld te zijn geweest. ‘Geweld tegen personen heb ik altijd veroordeeld.’
In een derde geval veroordeelt hij geweld tegen de politie (…) Geweld heeft (…) de politiek in de goede richting geduwd,’ aldus Duyvendak. En: ‘[W]e hebben wél iets toegevoegd aan de politieke praktijk in Nederland. De directe acties, het zelf handelen, “jullie rechtsorde is de onze niet”, het is voor veel mensen vanzelfsprekender geworden.’
Duyvendak spreekt uit eigen ervaring. Vanaf het begin van zijn loopbaan leverde hij samen met zijn achterban slag met de politie en de inlichtingendiensten. Daarbij werd geweld niet geschuwd. Menig politiefunctionaris moest met ernstige verwondingen worden afgevoerd. Ook hun gezinnen werden bedreigd. Een voormalige functionaris van de politie-inlichtingendienst vertelde in 1996: ‘Wijnand Duyvendak is groot geworden in de Amsterdamse kraakbeweging. In die periode schroomde hij niet om geweld te gebruiken. Hij is de uitvinder van het onherkenbaar actievoeren: het gezicht bedekken met helm of bivakmuts zodat je niet kan worden herkend. Hij vond ook dat een individuele actievoerder maar een klein beetje van de totale organisatie moest afweten. Bij aanhouding kon de politie zo nooit de hele organisatie in kaart brengen’.
In Duyvendaks eigen woorden: ‘We wonnen politieke debatten, versloegen de ME [Mobiele Eenheid van de politie – PS], wisten panden te behouden. Tegelijkertijd werden andere groepen
enthousiast over onze politieke houding, en wij deden dan weer mee aan de acties die zij vervolgens organiseerden. De autoriteiten waren soms in paniek. Ze waren verrast en wisten zich geen raad. We beseften zeer bewust onze kracht. Misschien is zelfbewustzijn noodzakelijk om er zo hard tegenaan te kunnen gaan.’
Tja, het kan verkeren. In een artikel in NRC Handelsblad over antiglobalistische rellen stelt hij: ‘Ik vind maoïsten eng. En mensen met bivakmutsen ook.’
Maar dit waren slechts incidenten in vergelijking met de ongekende brutaliteit waarmee Duyvendak en zijn maten terugsloegen wanneer de politie of inlichtingendiensten hun te dicht op de hielen zaten. Hoe dat gebeurde leest u uitgebreid in dit boek.
In al zijn perikelen waren Ties Prakken en Herman Pieter Bakker Schut zijn huisadvocaten. Zij zijn links-radicale juristen wier praktijk is overgenomen door Britta Böhler, de advocate van Pim
Fortuyns moordenaar Volkert van der Graaf. Mede door Prakken en Bakker wist Duyvendak vele malen op het randje van de wet te balanceren of op succesvolle wijze de overheid aan te spreken op procedurefouten.
Momenteel zijn er heftige discussies gaande over de definitie van terrorisme. Duyvendaks partij GroenLinks gaat het debat hierover uit de weg. Logisch wanneer men beziet dat Kamerleden zoals Duyvendak binnen hun gelederen huizen. Maar kan en mag een politicus met een strafblad en een extremistisch verleden plaatsnemen als volksvertegenwoordiger in de Tweede Kamer? Dit soort mensen heeft traditiegetrouw een dubbelhartige positie ten opzichte van terrorisme en helpt niet mee aan een succesvolle aanpak. Er is zelfs een tijd geweest dat GroenLinks de opheffng van de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) nastreefde. Ze hebben het liever over de reactie van overheden op het terrorisme dan over het terrorisme zelf.
Ik wil niet de illusie wekken dat dit een complete biografie van Wijnand Duyvendak is. Zijn directe privé-leven heb ik buiten beschouwing gelaten. Het gaat erom een portret te schetsen van de over de vraag waarom een parlementariër die blijft liegen over zijn criminele – terroristische – verleden welkom blijft op het Binnenhof. Mijn doel is zijn dubieuze ontkenningen aan de kaak te stellen en de vraag op te werpen: mogen we deze kat nog langer op het Haagse spek binden? Collega’s uit zijn Bluf!-periode, die nog steeds betrokken zijn bij Bluf!-achtige praktijken, weten hem te vinden op het Binnenhof en lopen de Kamer in en uit. Alsof Bin Laden het Witte Huis bezoekt!
Voor alle duidelijkheid noemen wij nog even de definitie uit Van Dale van terrorisme: ‘Het gedwee maken of demoraliseren van een bevolking door daden van terreur met een politiek oogmerk.’ Terreur is volgens Van Dale: ‘Georganiseerde geweldpleging ter bereiking van
politieke doelen.’ Hou deze definities tijdens het lezen van dit boek in het hoofd.
Peter Siebelt, oktober 2003


EEN ‘HEMELSE’ OPLOSSING

maart 30, 2008

In een warme zwoele sfeer zit ik onderuit gezakt aan het Amsterdamse strand – omringt door multiculturele schoonheden – te genieten van een overheerlijke kleurrijke maaltijd. Deze bestaat onder meer uit een rijkelijk gevulde couscous, Griekse specialiteiten, Spaanse paella en Italiaanse pasta’s.  

Terwijl ik een teug neem van een heerlijke Franse Mersault wordt mijn hemelse droom wreed verstoord door een niet aflatend en oorverdovend telefoongeluid.     Nadat ik op de tast eindelijk de hoorn heb gevonden klinkt een schelle stem:  ‘Nou heb je het gezien? Heb je het gehoord?’ 

‘Uh, uh, wat gezien-gehoord?’, is mijn slaperige reactie. 

‘Nou die uitzending van Rondom 10 over de Fitna-film van Wilders’, klinkt het ietwat geïrriteerd, waarop ik in half verdoofde toestand herhaal, ‘ja maar …, wat gezien-gehoord?’ 

Op een enigszins hijgende en triomfantelijke wijze krijg ik als antwoord: ‘Nou die Wilders, hij komt wel met schokkende beelden over de isss-laaaaaaaa-ha-haam maar hij draagt geen oplossingen aan’

In een klap is mijn verdoofde toestand over gevolgd door een enorme lachstuip met korte onderbrekingen waarin ik stamel: ‘stop, stop, sto-hop’. Hierdoor moet de andere kant van de lijn helaas even wachten op het spontane antwoord dat uit mijn geest borrelt: ‘Geen oplossingen? Woeh-ha-haaa, geen oplossingen?, na drie decennia lang mislukt ‘multicultureel’ linkse kerk gelul voor eigen politiek gewin ten koste van de gemeenschap (inclusief de moslims) en de verspilling van honderden miljoenen euro’s aan gemeenschapsgeld, geen oplossingen? Woehoe-hoe-haa… geen oplossing? Indien ik Wilders was zou ik aan betweters zoals jij antwoorden: Nou de oplossing is simpel, de gevestigde politiek heeft haar onkunde, haar onmacht lang genoeg getoond: stem op mij.’ Daarna verbreek ik de verbinding, deponeer de hoorn naast de haak en val onder het monotone geluid van ‘tuut, tuut, tuuuuuut’, weer heerlijk in slaap. Terug naar de multiculturele dromen.  

Peter Siebelt 02.30 uur.


FITNA OF FATWA

maart 28, 2008

‘Hallooooo … Siebelt …. waar blijf je nou? We horen je niet, wat vind jij van Wilders’ film Fitna?’.

Goedemorgen, dat was dan de zoveelste roeptoeter uit de media en politiek die ik vandaag aan de lijn had.

‘Waar blijf je nou?’…, waar bleven jullie gvd de laatste 30 jaar toen ik bij herhaling schreef over de volksverlakkende blaaskaken uit de linkse kerk die de toestand gecreëerd hebben waar we momenteel inzitten? Waar bleven jullie toen ik bij herhaling de politieke maffiosi met harde feiten aan de kaak stelde.

Al jarenlang toon ik aan op welke smerige wijze politieke activisten op dik gesubsidieerde wijze hun carrière opbouwen tot op het Haagse pluche. Al jarenlang wijs ik op het feit dat afgedankte politici hoge posities bekleden in organisaties als Pax Christi/IKV, Novib, ICCO, Natuur en Milieu enz. Organisaties die ze jarenlang als hun buitenparlementair speeltje gebruikten en mede door hun toedoen miljoenen euro’s aan gemeenschapsgeld mochten ontvangen.

Een aantal van deze politici konden we vorige week zien, op zaterdag 22 maart, op de Dam in Amsterdam, Ed van Thijn, Hedy d’Ancona, Hans Dijkstal en Mohammed Rabbae. In volle glorie stonden ze te demonstreren en te blaaskaken voor eigen parochie over die vreselijke discriminerende film van Wilders. Ze hadden er weliswaar nog geen glimp van gezien maar desondanks hun oordeel al klaar want … Wilders moest gestopt worden. Wilders bracht namelijk niet alleen de verdere ontwikkeling van een van hun politieke speeltjes in gevaar maar ook hun riante inkomen.

Ja, jullie lezen het goed, politieke speeltjes, aan hun inkomen. Want je dacht toch niet dat allochtonen of de islamitische bevolkingsgroep hun werkelijk ene moer kan schelen?!  Nee, want anders hadden ze het toch nooit zover laten komen? Hun selectieve verontwaardiging gaat namelijk vooral om hun eigen dik gesubsidieerde hachje. Ga maar eens op onderzoek uit en kijk welke dik betaalde functies ze momenteel bekleden.

Een ‘beetje’ info over:

Ed van Thijn

Hedy d’Ancona

Hans Dijkstal

Mohammed Rabbae

Fitna of Fatwa.

Over de houding van onze huidige regering kan ik heel kort zijn. Van hen weten we intussen wat we kunnen verwachten. Alleen al bij het woord islam of asielzoekers loopt het dun door hun broek. Pappen en nathouden is hier letterlijk en figuurlijk van toepassing. Gisteravond trok Balkenende een gezicht alsof ze zijn lolly hadden afgepakt. Vervolgens piepte hij dat de film van Wilders ‘anti-Koran’ was en de beelden alleen maar bedoeld waren ‘om te kwetsen.’

Fitna kwetsend? Hoezo kwetsend en … voor wie? Voor radicale moslims of voor de families van; de naar beneden stortende slachtoffers uit de Twin Buildings; de zwaargewonde en stuiptrekkende slachtoffers op de grond van de metro in Madrid; of de ouders van Theo van Gogh – die mochten aanschouwen hoe hun zoon koelbloedig in naam van de islam werd geslacht?

In mijn ogen kan het tonen van geboden uit de Koran met daarbij schokkende beelden die in naam van deze geboden zijn uitgevoerd niet kwetsend zijn voor de gematigde moslim maar eerder een gevoel van schaamte oproepen. Een schaamte die ik bijvoorbeeld ervaar wanneer ik christen-fundamentalisten hun absurde mening in de politiek of media hoor scanderen.

‘Fatwa’ meneer Balkende. Barst, doe mij en een meerderheid van de Nederlandse bevolking een plezier. Pak je biezen, donder op of kruip maar een tijdlang in het achterwerk van een van die haatimams. Dat zullen ze vast fijn vinden en dan kun je ons al die tijd geen crisis aanpraten. In mijn ogen ben je geen knip voor de neus waard en dat heb ik je al eerder laten weten.

Peter Siebelt 28 maart 2008


Mohammed Rabbae: Lang Leve de Revolutie

maart 25, 2008

 

Om nader kennis te maken met een van de hoofdrolspelers, gaan we terug naar 1941, naar Mohammedia, een voorstadje van de Marokkaanse hoofdstad Casablanca. 

In die periode is Marokko een Franse kolonie.De heer Rabbae, chauffeur van de burgemeester, stapte apetrots rond. Zijneerstgeborene was een zoon! Hij noemde hem naar de profeet Mohammed.Pa en ma waren geen fanatieke moslims en vonden dat hun zoon westers onderwijs moest hebben. Maar Mohammed moest wél dagelijks naar de moskee, om al de zestig hoofdstukken van de koran uit zijn hoofd te leren.Het werd 1952. Mohammed was elf jaar oud toen zijn eerste radicale kiemenontsproten. Gewapend met een bijl ging hij de straat op om mee te doen in degewelddadige rellen tegen de Franse overheerser. Al snel kreeg hij de smaakte pakken. Toen Marokko vier jaar later onafhankelijk werd, liep hij voorop indemonstraties, ditmaal tegen de Marokkaanse regering. Vooral koning Hassandeed hem walgen. 

Mohammed ging studeren op het lyceum in Casablanca en werd actief in delinks-georiënteerde nationale studentenunie van Marokko (UNEM). Zijn lichtend voorbeeld was de linkse revolutionair Ben Barka.Mehdi Ben Barka was de oprichter van de Marokkaanse Socialistische Partij, die in die tijd in werkelijkheid de communistische ideologie aanhing. Ben Barka had goede contacten met het communistische Cuba van dictator Fidel Castro, die op dat moment een belangrijke rol speelde in het internationale terrorisme. Uiteindelijk moest Ben Barka Marokko ontvluchten en zette hij zijn activiteiten tegen koning Hassan voort vanuit Parijs. 

Het is maart 1965. De 24-jarige Mohammed had intussen geleerd wat actievoeren was. De UNEM organiseerde een enorme opstand in Casablanca. Studenten gingen massaal de straat op en Mohammed liep voorop. ‘Weg met de koning, lang leve de revolutie!’ werd er geroepen. 

Maar de Marokkaanse regering kwam met een keiharde reactie, die heel watkrachtdadiger was dan indertijd het Franse koloniale bewind. De ‘revolutie’ werd bloedig neergeslagen. In de straten van Casablanca lagen de lijken dagenlang op straat. Mohammed wist aan arrestatie te ontkomen en angstige maanden volgden. 

Hij was bang dat hij alsnog zou worden gearresteerd vanwege zijn deelnameaan het studentenprotest. 

In oktober 1965 kreeg Mohammed Rabbae het benauwd. Toen werd zijn idool Ben Barka uit Parijs ontvoerd en vermoord door het Marokkaanse regime. Barka was op dat moment de secretaris-organisator in het buitenland van de op handen zijnde Tricontinentale Conferentie, een bijeenkomst op Cuba van opstandelingen van over de hele wereld.

Na deze moord werd Rabbae de grond te heet onder de voeten. Hij vluchttenaar Nederland! Via de studentenbeweging UNEM – die gelieerd was aan de Socialistische Partij in Marokko – had hij vernomen welke mogelijkheden ons land bood. Voor hulp kon hij terecht bij de Nederlandse zusterafdeling van de UNEM. 

In die tijd wisten de studenten in Marokko meer van Nederland dan de Nederlandse studenten van Marokko, behalve een aantal die actief waren in de ASVA. Een organisatie die jarenlang in de gaten werd gehouden door de toenmalige BVD vanwege haar communistische sympathieën. Een belangrijke leider binnen de Nederlandse studentenbeweging was de communist Ton Regtien. Hij was goed op de hoogte van de ‘ins en outs’ van de opstanden tegen de Marokkaanse regering. 

Toen Rabbae aankwam in Nederland, wist hij niet wat hem overkwam. Zijnbedje was gespreid en de vrijheid in Nederland kende geen grenzen. Binnen een jaar ging hij studeren aan de Universiteit van Amsterdam en woonde hij midden tussen de cafés en disco’s bij het Leidseplein. Via Regtien en de zijnen raakte hij al snel betrokken bij de politieke woelingen van het studentenleven. De Marokkaan was het actievoeren, de revolutie, nog niet verleerd. Hij behoorde tot een van de bezetters van het Maagdenhuis in 1969 en was zeer actief in de Vietnambeweging en het Palestina Komitee. Dit comité was de Nederlandse solidariteitsbeweging van de toen zéér gewelddadige Palestijnse beweging (PLO).  

In deze periode was de Koude Oorlog in volle gang en speelde het Midden-Oosten een strategische rol. De Joodse staat was op dat moment immers een westerse enclave binnen de Arabische wereld, waar de Russen hun invloed gestaag aan het uitbreiden waren. En zoals Mient Jan Faber liet weteni: ‘de Palestijnse zaak kwam goed door in Nederland.’ Met veel enthousiasme steunde het Oostblok Arabische regimes en terroristen die Israël bevochten. Het Palestijnse terrorisme werd vanaf 1968 jarenlang volledig bewapend door de Sovjetunie. 

Rabbae’s fanatieke betrokkenheid bij zijn Palestijnse broeders ging ver. Zo verstoorde hij een offerfeest van het Marokkaanse consulaat in het Amsterdamse Vondelpark. Op agressieve wijze probeerde hij tijdens dit islamitische ritueel fondsen in te zamelen voor de Palestijnen. Dit tot grote ergernis van de consul en de Marokkaanse gastarbeiders die gezellig zaten te tafelen. Niets wilden ze bijdragen, wegwezen moest hij met zijn revolutionaire communistische propagandapraatjes! Met de staart tussen de benen verliet Rabbae het park. 

Aardig om te weten is dat één van zijn kompanen binnen he.t Palestina Komitee, (…) Ibrahim Al-Baz was. Rond die tijd actief in de terreurafdeling van Arafats PLO: Al-Fatah. 

In 1980 werd de vriend van Rabbae, Ibrahim Al-Baz, voorzitter van het Palestina Komitee en van 1983 tot 1990 was hij in dienst van dominee Visser van de Pauluskerk. Al-Baz – volgens Visser een getrouw aanhanger van Yasser Arafat – deed werk onder Marokkaanse jongeren. Samen organiseerden zij pro-Palestijnse acties. Volgens Visser was het ‘de heer Al-Baz die altijd opriep tot rustige demonstraties.(…)Hij stelde alles in het werk om geëmotioneerde Palestijnen in bedwang te houden. (…) Ik weet dat de heer Al-Baz mij kort na zijn indiensttreding waarschuwde voor enkele Marokkaanse jongerengroeperingen die zich in hun ijver voor de Palestijnse zaak schuldig maakten aan antisemitische uitlatingen.’ 

De werkelijkheid zag er iets minder mooi uit. De huidige haat onder Marokkaanse jongeren tegen Israël, tegen joden, vond onder andere hier haar oorsprong. 

Al-Baz en Rabbae gooien al jaren olie op het vuur binnen de Marokkaansegemeenschap. Zo waren zij in april 2002 belangrijke sprekers tijdens een totaal uit de hand gelopen demonstratie in Amsterdam.Maar laten we teruggaan naar het begin van de jaren zeventig. MohammedRabbae stond aan het begin van zijn carrière. Via de Nederlandse studentenbeweging was hij deel geworden van een broeinest van links-radicale wereldverbeteraars, een kleurrijke schakering van krakers, anarchisten en opstandelingen uit de Derde Wereld. (…) Samen met zijn landgenoot Hassan Bel Ghazi richtte Rabbae in 1972 de Stichting Marokkaanse Migranten op in Amsterdam. Op dat moment waren veel Marokkaanse arbeiders werkloos en vormden zij een gewillig object. In mei 1975 rondde Rabbae zijn studie af en klom hij naar een hoger niveauin het welzijnswerk voor buitenlanders. Hij werd adjunct-directeur van de Stichting Buitenlanders Dordrecht. Al na een paar maanden kreeg hij promotie en werd directeur van de Stichting Buitenlanders West-Brabant in Breda.Hij was amper twee weken aangetreden of hij begon aan een grote schoonmaak. 

Marokkanen die niet in zijn straatje pasten, werden buitenspel gezet. Iedereenzou koste wat kost moeten meedoen aan zijn marxistische plannen, inclusiefzijn agitatie tegen de Marokkaanse regering. Daarom moesten de koningsgezinden eruit. Volgens Marokkaanse voorlieden paste hij een tactiek toe van intimidatie. Uit Amsterdam liet hij bondgenoten aanrukken die de koningsgezinde Marokkanen tijdens bijeenkomsten molesteerden en verhinderden om het woord te voeren. 

Maar de andersdenkende Marokkanen waren zijn manipulaties zat. Ze lietenhet er niet bij zitten. In een brief aan de minister van Cultuur, Recreatie enMaatschappelijk werk schreven zij, dat Rabbae via zijn stichting voornamelijknegatieve informatie verstrekte over Marokko. Dit zou Rabbae doen in de hoop dat de Marokkaanse gastarbeiders in Nederland bleven. 

Ten tijde van het kabinet-Den Uyl sloot Rabbae’s toon naadloos aan op detijdgeest. De felle kreten die Joop Den Uyl (PvdA) in een megafoon in Amsterdam had geslaakt, ‘hun strijd, onze strijd, internationale solidariteit’, hadden hem als muziek in de oren geklonken. De Marokkaan wist zich politiek gesteund in zijn handelen.  

Toen premier Den Uyl in 1977 plaatsmaakte voor Van Agt (CDA), veranderde het maatschappelijke klimaat. De nieuwe regering wilde eind 1979 begin 1980 via de Wet Arbeid Buitenlandse Werknemers het illegalenprobleem aanpakken. Rabbae schreeuwde moord en brand en gebruikte een kretologie die anno 2008 nog steeds werkt. Hij vond het een discriminerende wetgeving die de fascisten in de kaart speelde. Tevens achtte hij de overheid schuldig aan het ontstaan van fascistische bewegingen in Nederland. Ondanks dit soort beschuldigingen was zijn door de overheid gesubsidieerde carrière niet te stoppen.  

In december 1980 stond hij vooraan tijdens een kranslegging bij de Dokwerkerin Amsterdam. De kranslegging maakte deel uit van een manifestatie tegen fascisme, racisme en antisemitisme. De voorlopers van GroenLinks (de Communistische Partij, de PSP en de PPR) en andere organisaties uit progressieve kringen waren aanwezig: de Anne Frank Stichting, de Raad van Kerken en de Christenen voor het Socialisme waren er ook. Als allochtone voorman deed Rabbae zijn woordje. 

Hierin projecteerde hij de Nederlandse oorlogsgeschiedenis op zijn eigen belangen. ‘Waakzaamheid is geboden met betrekking tot de fascistische organisaties onder de buitenlanders, zoals de Turkse Grijze Wolven en de Marokkaanse Amicale, die vanuit het buitenland hier naartoe zijn geïmporteerd om de buitenlanders en hun gezinnen hier met de regelmaat van de klok aan intimidaties en onderdrukking te onderwerpen.’ 

Hij adviseerde de Nederlandse regering deze bewegingen te verbieden. Metde leus ‘Leve de internationale solidariteit’ sloot hij zijn betoog af. 

In mei 1982 kreeg Mohammed Rabbae landelijk aanzien toen hij aantrad als directeur van het Nederlands Centrum Buitenlanders (NCB), een organisatie die miljoenen guldens aan subsidie kreeg. Vanuit deze strategische positie (waaronder de reeds eerder beschreven overname van de stichtingen Welzijn Buitenlandse Werknemers) wist hij met zijn netwerk tien jaar lang zijn ‘Migranten- en Illegalenpolitiek’ hoog op de Haagse agenda te zetten.In 1984 trad Rabbae toe tot de Educatieve Commissie van de ontwikkelingsorganisatie NOVIB. Tevens werd hij lid van de Programma Raad van de NOS-radio. De Marokkaanse programma’s van de NOS-radio zorgden voor tweedracht binnen de Marokkaanse gemeenschap. In dit kader is het belangrijk om een terugblik te werpen in de jaren 1975-76.In die tijd waren er op zondagmiddag radioprogramma’s voor Marokkaanse arbeiders. De uitzendingen waren een doorn in het oog van Rabbae en zijn medestanders. Er ontbrak kritische informatie over de Marokkaanse regering en bepaalde Marokkaanse prominenten in Nederland. Dat moest veranderen.Een aantal Marokkaanse organisaties stuurde de NOS een brief met de volgende dreigende zin: ‘Mocht u het huidige programma ongewijzigd en uitgevoerd door presentatoren die antidemocratisch zijn laten voortbestaan, dan houden wij ons het recht voor tot actie over te gaan met alle ons ter beschikking staande middelen.’  

De toenmalige programmaraad van de NOS-radio was een machtig orgaan, dat verdeeld was in verschillende subsecties zoals regio’s en minderheden. Vooral de sectie minderheden stond in deze periode nogal onder druk. Hier vonden de nodige botsingen plaats met NOS-journalisten uit Suriname en de Nederlandse Antillen. Programma’s zoals Het Zwarte Schaap en Kleur Bekennen hadden tot de nodige conflicten geleid met de NOS-raad. Nu kwamen daar ook nog eens de protesten bij van de zogenaamde vertegenwoordigers van de Marokkaanse gemeenschap. Het duurde dan ook niet lang of de NOS-raad ging overstag. 

Het radioprogramma voor Marokkaanse arbeiders kwam in handen van Rabbae en de zijnen. 

Toen de nieuwe programma’s de huiskamers binnendrongen van de Marokkaanse gemeenschap ontstond er grote onrust. De negatieve informatie over Marokko schoot velen in het verkeerde keelgat. Talloze protesten volgden maar die werden eenvoudig terzijde geschoven.Uiteindelijk vond de meerderheid van de Marokkaanse gemeenschap het genoeg. 

Op 21 februari 1976 vertrokken zes- à zevenhonderd Marokkanen naar deNOS-studio’s in Hilversum om met spandoeken en pamfletten te demonstreren tegen de negatieve programma’s over Marokko en regeringsgezinde Marokkanen in Nederland. Op een aantal spandoeken stond te lezen: ‘Wij zijn tegen informatie over Marokkanen, maar voor informatie voor Marokkanen.’ Een leus die anno 2005 nog steeds van toepassing kan zijn.Intussen mengden ongeveer honderdvijftig leden uit het netwerk van het Komitee Marokkaanse Arbeiders in Nederland (KMAN) zich tussen de demonstranten. Felle gevechten braken uit. Een grote politiemacht greep in en haalde de vechtenden uit elkaar. Het KMAN zou later protesteren omdat de niet-linkse demonstranten door de politie werden beschermd. 

We maken een sprong in de tijd, naar het jaar 1988. Het klimaat voor de activiteiten van Mohammed Rabbae begon af te koelen. Een groot aantal mensen waren zijn manipulaties over de ruggen van buitenlanders zat. In dezelfde periode doorbrak de toenmalige VVD-leider Bolkestein het taboe om over de integratie van minderheden te spreken. Rabbae’s reactie was te voorzien. Jarenlang hadden hij en zijn vrienden ervoor gestreden om dat taboe op te bouwen en nu zou die VVD’er dat even af breken!? Hij trachtte het tij te keren door Bolkestein in de racistische hoek te zetten. ‘Bolkestein wil er politieke munt uit slaan zodat een aantal racisten op hem gaat stemmen’, aldus Rabbae. Tegelijkertijd dreigde hij voor de radio dat zijn NCB niet aan het minderhedendebat meedeed, als de overheid niet met 400 miljoen gulden over de brug kwam. 

Opmerkelijk genoeg kwamen er ditmaal protesten uit zijn eigen Marokkaansekringen. Door zijn autoritaire opstelling groeide de tegenstand tegen hem ineigen kring. Zijn solistische optreden leidde niet tot een bundeling van krachten maar tot onderlinge confrontaties die de belangen van alle buitenlanders in Nederland beschadigden, vonden de andere organisaties van buitenlanders. Ze klaagden steen en been. Volgens hen trok Rabbae’s NCB zich niets van hen aan en gedroeg hij zich als woordvoerder, die weliswaar niemand vertegenwoordigde, maar wel het meeste geld kreeg. Volgens hen knuffelde Rabbae de migranten dood. Met zijn miljoenen guldens verslindende NCB-strategie werden migranten verpleegd, in plaats dat ze er zelfstandiger van werden. Tevens beschuldigden ze hem ervan een ordinaire machtsstrijd te voeren ten gunste van zijn eigen NCB. 

De klachten namen een dusdanige vorm aan dat de hoofdfinancier van Rabbae’s activiteiten, de Nederlandse overheid, er in 1992 niet aan ontkwam om een onderzoek in te laten stellen naar het functioneren van het NCB. Resultaat: een vernietigend rapport. 

En ging nu eindelijk de bezem erdoorheen? Nee hoor, niet in Nederland.Den Haag besloot om een nieuwe grote minderhedenkoepel op te zetten: FORUM, Instituut voor Multiculturele ontwikkeling. Een soort Haagse schijnbeweging om het NCB de nek om te draaien in de hoop dat de nieuwe constructie het einde zou betekenen voor het NCB-zaakwaarnemerschap van Rabbae.  

Uiteindelijk was het niet de overheid die zijn dienstverband beëindigde maar de druk van binnenuit om op stappen. Amper had Rabbae zijn biezen gepakt bij het NCB of er kwamen andere geluiden uit de organisatie. Zo sloten zij zich bijvoorbeeld aan bij de opvatting dat criminaliteit nodig op etniciteit moest worden geregistreerd. Een onderwerp dat jarenlang taboe was geweest maar van eminent belang voor de aanpak van het probleem. 

Intussen zat Rabbae op het Haagse pluche (…). Als Tweede-Kamerlid voor GroenLinks had hij nog steeds bezwaren tegen etnische registratie en liet weten dat hij daar faliekant tegen was. Want het zat hem mateloos dwars dat iedereen de mond vol had over criminaliteit en allochtonen. 

Rabbae in de Tweede Kamer? Bij GroenLinks? Hoe was dit tot stand gekomen? 

Na veel touwtrekken had de ex-communistische leidster Ina Brouwer hemovergehaald om mee te doen aan de verkiezingen. De Marokkaan was aantrekkelijk en kon een belangrijk kiezers potentieel voor GroenLinks aanboren. Vooral door het netwerk dat hij als directeur van het NCB had. Vanuit haar eigen ervaringen wist ze dat hij de ideale tussenschakel was om steun binnen te halen en coalities aan te gaan met maatschappelijke organisaties. De vakbeweging, kerken en bijvoorbeeld de vredesbeweging van Mient Jan Faber moesten GroenLinks aan de macht helpen. Brouwer omschreef Rabbae’s achterban als de ‘makelaars van ideeën’.Rabbae werd lijsttrekker, samen met Brouwer . Toen zij uiteindelijk samen opverkiezingscampagne gingen, pakte het een en ander toch iets anders uit.Met veel tamtam was een partijfeest opgezet om vooral de jongere kiezers te paaien en zo hun stem te winnen. Gekozen werd voor een groots opgezette houseparty. 

Rabbae en Brouwer hadden geen bezwaar tegen het veelvuldig gebruik van drugs tijdens de festiviteiten. Dat kon ook niet anders, want in het verkiezingsprogramma van GroenLinks werd gepleit voor het legaliseren van drugs. 

Er kwamen vierduizend jongeren. Ook de jonge Marokkaanse jeugd was aanwezig. De jongeren kwamen niet alleen om te dansen maar vooral om te genieten van drugs zoals xtc. Resultaat: algemene kritiek en verontwaardiging onder de Nederlandse en Marokkaanse bevolking. 

In hoeverre de opvattingen van Rabbae en zijn partij van invloed zijn geweestop het drugsgebruik onder Marokkaanse jongeren is niet in te schatten. Wel is, zoals reeds aangegeven, het reusachtige probleem van criminaliteit (waaronder drugshandel) onder de Marokkaanse jongeren een bekend feit.En of dat niet genoeg was kwam er nog een foutje boven drijven. Het Groen-Linkse festijn leverde een tekort op van tachtig à negentigduizend gulden in de partijkas. Een verbazingwekkend resultaat, omdat Rabbae zich zou ontpoppen tot financieel woordvoerder van GroenLinks (1998). Na de verkiezingen kwam de kater: een verpletterende verkiezingsnederlaag. 

Afsluitend.

In de strijd om de macht manifesteerde Rabbae zich steeds meer als hoeder van de islam. Toen de schrijver Salman Rushdie zijn roman De duivelsverzen publiceerde, sprak de inmiddels overleden Iraanse opperste leider imam Khomeiny in 1989 het religieuze doodvonnis (een fatwa) uit. De duivelsverzen van Rushdie zouden godslasterlijk zijn. Rushdie dook onder. Een Iraanse stichting zette een premie van tweeënhalf miljoen dollar op zijn hoofd.Intussen had Teheran onder buitenlandse druk het doodvonnis ingetrokken,maar Rushdie moest voorzichtig blijven voor het geval een extremist alsnog zou trachten hem te doden.  

In navolging van Khomeiny liet óók Rabbae weten dat hij zich gekwetst voelde door Rushdie. Als toenmalig directeur van het NCB deed hij een verkapte oproep aan Nederlandse moslims om naar de rechter te gaan en een verbod op De duivelsverzen af te dwingen.

Tevens mochten De duivelsverzen niet in het Nederlands vertaald worden. ‘Alwas ik de laatste moslim in Nederland, dan nog zou ik mijn best doen het boek te laten verbieden’, aldus Rabbae. 

De reacties lieten niet lang op zich wachten. De publiciste Karin Spaink verweet Rabbae fundamentalistische taal uit te slaan. ‘Wie zich gekwetst voelt dient zich bij vrienden of de psycholoog te vervoegen voor een emotionele pleister’, schreef Spaink. 

Subiet kreeg zij Rabbae’s achterban op haar dak: het Meldpunt Discriminatie in Amsterdam. Die vonden dat zij moslims kwetste en zich onheus uitliet overRabbae. Maar Spaink liet zich niet intimideren en gaf Rabbae nogmaals eenveeg uit de pan: een column met als titel ‘Rabbae is een laffe draaikont’.Ook als duo-lijsttrekker van GroenLinks herhaalde Rabbae zijn anti-Rushdie-standpunt. Tegenover NRC Handelsblad stelde hij dat zijn beleving als moslim boven de opvattingen van GroenLinks gingen. Toen vier dagen later het partijbureau van GroenLinks werd bedolven onder telefoontjes en opzeggingen, liet hij weten dat hij inmiddels had geleerd dat; ‘verbieden van een boek geen zin heeft’. 

Mohammed Rabbae heeft wel vaker lange tenen. Bijvoorbeeld in oktober2001, een aantal weken na de aanslagen in New York en Washington. Bewoners die door de straten van de Amsterdamse binnenstad liepen, keken verschrikt om. 

Liep daar niet Bin Laden? Een schichtige figuur met wapperende baard, wittetulband en wit gewaad stak over en verdween om de hoek van de straat. Mensen met snorrende camera’s achtervolgden hem. Een aantal mensen was geneigd om er ook achteraan te gaan. Anderen glipten hun huis binnen en sloten de deur. 

Het duurde even voordat ze doorhadden dat het ging om een nep-Bin Laden die figureerde in een satirische tv-uitzending van Jack Spijkerman.Verbijsterd zat Mohammed Rabbae, samen met zijn Nederlandse vrouw, ineen rijtjeshuis in Maarssen naar het tv-programma te kijken. Hij kreeg geenlucht, zijn keel zat dichtgeknepen. Na de eerste schok kwam zijn woede bovendrijven. Dit vroeg om een tegenactie. Als lid van de Mediaraad moest het niet moeilijk zijn om deze verfoeilijke Spijkerman eens duchtig de les te lezen en te voorkomen dat anderen zijn voorbeeld gingen volgen.In het tv-programma Netwerk van 26 oktober 2001 riep Rabbae komieken encabaretiers op te stoppen met grappen over de oorlog in Afghanistan, Bin Laden en terroristen. Anders kon volgens hem een verkeerd beeld ontstaan van moslims in Nederland en met een vooruitziende blik liet hij daarop volgen: ‘Ik ben bang dat grappen in het verkeerde keelgat kunnen schieten.’Ruim drie jaar later, na de moord op Theo van Gogh, staat hij weer vooraanin de gelederen. In januari 2005 verschijnt een manifest waarin meer dan170 Marokkanen en Marokkaanse organisaties zich keren tegen de strijd vande regering tegen het terrorisme. Volgens de verklaring nemen de spanningentussen diverse bevolkingsgroepen alleen maar toe, omdat de regering repressie centraal stelt en meegaat met degenen die de islam als de oorzaak van terrorisme zien. ‘Dat leidt vooral tot meer haat en onbegrip en vergroot de kans op het ontstaan van radicalisme en extremisme’, aldus het manifest. De opstellers ervan steunden de strijd tegen de ‘bezetting’ van Palestina en verwierpen de Nederlandse steun aan de ‘bezetting’ van Irak. Daarmee vervreemdde de regering zich volgens hen van vooral Nederlanders met een islamitische achtergrond. Ook moest een einde komen aan alle vormen van discriminatie, die volgens het manifest een voedingsbodem vormden voor frustraties die konden leiden tot crimineel gedrag of radicalisme. Verder was het manifest tegen een verplichte inburgering voor Marokkaanse ouderen en wilden ze een Nederland dat gastvrij bleef voor politieke vluchtelingen.Tijdens de presentatie van het manifest moesten vooral minister Verdonk (Integratie) en VVD-Tweede-Kamerlid Hirsi Ali het ontgelden. ‘Verdonk is nu minister van desintegratie. Ze wil allochtonen zonder overleg disciplineren.’ Wie was hier aan het woord?: Mohammed Rabbae. Hij was een van de opstellers van het manifest. Volgens hem moest Verdonk haar toon veranderen en niet langer met een ‘arrogante en koloniale houding’ regeren.


Omstreden?!

maart 25, 2008

Peter Siebelt        24 maart 2008
Onder de kop Limbo’s gaan Wilders kapot maken meldt nieuwsnieuws.nl dat negen prominente Limburgers aangifte hebben gedaan tegen Geert Wilders. Zij vinden dat hij moet worden vervolgd wegens haatzaaien tegen moslims en wijzen erop dat Hans Janmaat werd veroordeeld voor veel mildere uitspraken. In de aangifte wordt verwezen naar enkele omstreden uitspraken van Wilders. Wie of wat is hier omstreden?! Wilders of Theo van Boven?!
Nieuwsnieuws.nl schrijft het volgende:Negen prominente Limburgers hebben aangifte gedaan tegen PVV-leider Geert Wilders. Zij vinden dat Wilders vervolgd moet worden voor haatzaaien tegen moslims en beweren dat de inmiddels overleden leider van de centrumpartij, Hans Janmaat, is veroordeeld voor veel mildere uitspraken.Dit meld dagblad De Limburger.

Tot de groep behoort onder meer emeritus-hoogleraar internationaal recht Theo van Boven. In de aangifte wordt een aantal omstreden uitspraken van Wilders opgesomd.Omstreden uitspraken? Wie of wat is hier omstreden?! Wilders of Theo van Boven?!

In maart 2004 stuurde ik het navolgende bericht aan Theo van Boven.

To: th.vanboven@ir.unimaas.nl
Sent: Saturday, March 06, 2004 12:58 PM
Subject: ‘Misdaden tegen de menselijkheid

Loosdrecht 6 maart 2004

Geachte Professor Van Boven,

Mijn naam is Peter Siebelt. Ik ben onderzoeksjournalist en schrijver van een aantal boeken.

Momenteel ben ik bezig met een historisch onderzoek naar de martelpraktijken van dictatoriale regimes. Ik hoop dit onderzoek binnen veertien dagen af te sluiten.

In dit kader zou ik u graag enkele vragen stellen omdat u een van de meest uitgesproken personen bent die zich reeds jaren sterk maakt om deze misdadige praktijken aan de kaak te stellen. Bijvoorbeeld bij prominente figuren als Milosevic, Videla en Zorreguieta.

Tijdens mijn onderzoek heb ik uw carrière vanaf 1977 tot heden bestudeerd. Ik ben onder de indruk van uw grote inzet.

Ik onderzoek momenteel nog een viertal zaken van martel(moord)praktijken door: het Namibische Swapo in Namibië gedurende de jaren 1979-1991; het Zuid-Afrikaanse ANC gedurende 1979-1993; het ‘All Burma Students Democratic Front’ (ABSDF) in het voorjaar van 1991; en de Filippijnse National People’s Army gedurende de jaren 1980-1990.

Kunt u mij zeggen waar ik de door u gepleegde commentaren op of acties naar aanleiding van deze mensenrechtenschendingen zou kunnen vinden of verkrijgen?

Bij voorbaat dank voor uw medewerking.

Hoogachtend,

P.J.W. Siebelt

To:
th.vanboven@ir.unimaas.nl
Sent: Thursday, March 18, 2004 11:21 AM
Subject: Re: Misdaden tegen de menselijkheid

Loosdrecht, 18 maart 2004

Geachte Professor Van Boven,

Tot op heden heb ik nog geen antwoord mogen ontvangen op mijn vragen van 6 maart j.l.

Komend weekend sluit ik mijn onderzoek af en ik ga ervan uit dat u aan mij geen reactie wilt (kunt) geven op de door mij gestelde vragen. Ik zal het dus moeten doen met de gegevens die tot mijn beschikking staan en ga ervan uit dat er geen openbare publicaties van u zijn waarin u uw afschuw uitspreekt over de mensenrechtenschendingen door:
het Namibische Swapo in Namibië gedurende de jaren 1979-1991; het Zuid-Afrikaanse ANC gedurende 1979-1993; het ‘All Burma Students Democratic Front’ (ABSDF) in het voorjaar van 1991; en de Filippijnse National People’s Army gedurende de jaren 1980-1990.

Uw publieke afwezigheid in dit verband is hoogst opmerkelijk. Ik zal hier zeker op terugkomen na afsluiting van mijn huidige onderzoek.

Hoogachtend,

P.J.W. Siebelt

———————————————————————————————-

De onderzoeksresultaten zijn opgenomen in mijn boek Mabel. ‘Koninklijk’ Bal Masqué (2004). Enkele fragmenten (pagina 147-151).

AAN ÉÉN OOG BLIND

Een van de meest vooraanstaande internationale mensenrechtenactivisten is professor Theo van Boven, die in het comité van aanbeveling van Mabels Press Now zit. Deze hoogleraar internationaal recht is in belangrijke mate betrokken bij dezelfde lobbyactiviteiten als Mabel en Sacirbey, bijvoorbeeld voor het Joegoslavië-Tribunaal en het Internationaal Strafhof in Den Haag.

Momenteel is hij speciale VN-rapporteur inzake martelingen.

Van Boven maakt sinds het begin van de jaren zestig deel uit van het internationale netwerk van linkse activisten. Hij behoort tot de PvdA-gelederen, maar werkt ook nauw samen met GroenLinks en de SP.

Van 1967 tot 1977 bekleedt hij de eerste Nederlandse leerstoel op het gebied van de rechten van de mens aan de Universiteit van Amsterdam. In de jaren zestig is hij nauw betrokken bij de opstelling van het VN-verdrag tegen rassendiscriminatie.

Tussen 1970 en 1975 is hij de Nederlandse vertegenwoordiger in de VN-afdeling voor mensenrechten. In 1977 wordt Van Boven voorzitter van de Commissie Mensenrechten van de Verenigde Naties in Genève. Over de jaren speelt hij een rol in talloze linkse organisaties.

De Amerikanen beschouwen hem lange tijd als een verkapte communist die heult met de belangen van de toenmalige Oostbloklanden. In een terugblik weigert Van Boven duidelijk afstand te nemen van het communisme:
‘In de tijd van de koude oorlog was het communisme het ultieme kwaad en werd alles ondergeschikt gemaakt aan het bestrijden van dat kwaad. Mensenrechten waren daaraan ondergeschikt. Nu groeit een soortgelijke ontwikkeling, waarbij de grote boeman de terrorist is en de strijd tegen terrorisme alles gaat overheersen,’ aldus Van Boven.

In 1982 wordt zijn voorzittersfunctie hem ontnomen door toedoen van enkele Latijns-Amerikaanse landen en de Verenigde Staten. Deze beschuldigen hem ervan dat hij terroristen en andere extremisten in dienst heeft. Dit slaat vooral op zijn niet-aflatende betrokkenheid bij allerhande radicale actiegroepen.

Toch wordt hij in 1982 benoemd tot hoogleraar internationaal recht aan de Universiteit van Maastricht (toen nog: Rijksuniversiteit Limburg).

Van Boven gaat op selectieve wijze om met mensenrechtenschendingen. De Birmese guerrilla’s van het All Burma Student’s Democratic Front (ABSDF) martelen in het voorjaar van 1992 zo’n dertig krijgsgevangenen om hen vervolgens te executeren. Onder normale omstandigheden staat Van Boven vooraan om in de media zijn afschuw over zulk soort wreedheden kenbaar te maken. Maar wat doet hij in dit geval? Van Boven verklaart dat hij bereid is om het ABSDF in het vervolg bij te staan in penibele situaties.

Dezelfde eenzijdige houding zien we wanneer bekend wordt dat in de concentratiekampen van het Zuid-Afrikaanse ANC en de Namibische Swapo andersdenkenden zijn gemarteld en vermoord. Hij zwijgt niet alleen over deze mensenrechtenschendingen, maar is zelfs persoonlijk betrokken bij de guerrillaorganisaties achter deze afschuwelijke daden. Immers, hij is lid van de Raad van Commissarissen van het International Defence and Aid Fund for Southern Africa. Dit fonds sluist in de jaren zeventig, tachtig en negentig geheime fondsen naar de Swapo en het ANC in Zuidelijk Afrika.

Van Boven is evenmin kieskeurig in zijn methodiek als het om geld gaat. In januari 1995 ondersteunt de hoogleraar een drietal projecten bij de Europese Commissie. Hij tracht te voorkomen dat organisaties die niet tot zijn netwerk behoren ook kunnen meedelen in de EC-subsidie en verspreidt er negatieve berichten over. Pikant detail is dat een van deze concurrenten de mensenrechtenorganisatie IGFM uit Frankfurt is. Met haar had Van Boven nog een appeltje te schillen. IGFM had het namelijk wél gewaagd om de mensenrechtenschendingen van de Swapo en het ANC aan de kaak te stellen.

Toch durft Van Boven in 1993 in de media te verschijnen en als VN-rapporteur schadevergoeding te eisen voor slachtoffers van ernstige mensenrechtenschendingen.

‘Langzamerhand moet in de geesten van de mensen de gedachte rijp worden gemaakt dat schendingen van mensenrechten niet weggemoffeld moeten worden,’ zegt hij ernstig. Maar hoe zit het dan met schadevergoeding door organisaties als de Swapo en het ANC?

Daar is hij naar eigen zeggen niet goed uitgekomen. ‘Ergens schrijf ik wel dat het allemaal ook van toepassing is op groepen die niet de effectieve macht hebben, maar het probleem is dat deze eenheden niet zijn aan te spreken. (…) Ik heb voor hun slachtoffers geen oplossing.’

En dat zegt de man wiens organisatie miljoenen heeft doorgesluisd naar een aantal van deze groeperingen.

In januari 1992 wordt de mensenrechtendeskundige op voordracht van Buitenlandse Zaken gekozen in de VN-commissie tegen rassendiscriminatie.

Andere kandidaten maakten geen kans. Net als Mabel en Sacirbey kan Van Boven geen kwaad doen bij Buitenlandse Zaken. Al sinds Den Uyl voeren de progressieven daar de boventoon. Sinds 1960 is Van Boven betrokken bij hun werkzaamheden, eerst bij de Directie Internationale Organisatie en later bij de Adviescommissie Mensenrechten, een belangrijk adviesorgaan voor de Nederlandse regering. Wanneer Pim Fortuyn wordt vermoord en in Nederland de discussie losbarst over de vrijheid van meningsuiting staat Van Boven vooraan om te verkondigen: ‘De mensen die roepen dat Pim Fortuyn vermoord is omdat hij zei wat hij dacht, misbruiken een van de rechten van de mens. Zij beweren ten onrechte dat door de moord op Fortuyn de vrijheid van meningsuiting in Nederland in het geding is gekomen. Dat is echt onzin.’

Joegoslavië

In 1988 is de mensenrechtenactivist de Nederlandse delegatieleider tijdens een conferentie in Rome die de oprichting van het Internationaal Strafhof moet voorbereiden. Door middel van dit strafhof willen de VN mensenrechtenschendingen over de hele wereld aanpakken. Op zich is dit een nobele gedachte, maar Theo van Boven lijkt zelf al aan te geven dat zulk een orgaan wordt misbruikt voor politieke doeleinden. ‘Aanvankelijk waren aanklachten tegen schendingen van mensenrechten heel selectief,’ geeft Van Boven toe, ‘er was alleen politieke ruimte om Zuid-Afrika en Israël te veroordelen, en Chili misschien. (…)’

Van Boven is ook betrokken bij de oprichting van het Joegoslavië-Tribunaal in 1993. Deze rechtbank wordt op initiatief van de VN-Veiligheidsraad opgericht met als taak de berechting van de oorlogsmisdadigers die vanaf 1991 in het vroegere Joegoslavië hebben huisgehouden. Ook Sacirbey is voorstander van deze rechtbank, maar hij merkt wel op: ‘Het ligt eraan wie de aanklager is.
(…)’

In de functie van griffier is Theo van Boven een van de eerste medewerkers van het tribunaal. Tijdens de eerste rechtszaak wordt de rechtbank ernstig in verlegenheid gebracht. Dat gebeurt tijdens de zaak tegen Dusko Tadic. Het tribunaal wordt geconfronteerd met ernstige manipulaties door de Bosnische regering. De door Sarajevo geleverde kroongetuige Opacic blijkt een valse getuige te zijn. Opacic bekent zijn leugens en vertelt dat de Bosniërs hem onder bedreiging met de dood gedwongen hebben om valse verklaringen af te leggen.
Het tribunaal stuurt Opacic terug naar Bosnië zonder hem wegens meineed aan te klagen en weigert nadere mededelingen te doen.

Overigens levert Van Boven nog altijd hand- en spandiensten voor het netwerk van Mient Jan Faber. Hij steunt Stari Most, een groep die ageert tegen het uitzetten van Bosnische vluchtelingen. Vluchtelingen waarvan een aantal door het netwerk van Faber met bussen naar Nederland is gehaald. Van Boven verklaart in een steunbetuiging aan Stari Most dat het de dure morele plicht van de Nederlanders is deze mensen, onder wie een aantal uit Srebrenica, in onze samenleving op te nemen.

Verrukt

Van Boven roert zich stevig in de discussie over de (toen nog onduidelijke) huwelijksplannen van Willem-Alexander en Máxima. Dat doet hij samen met twee andere Maastrichtse juristen, Tak en Grünfeld. Over Jorge Zorreguieta heeft hij te melden: ‘Deze man is veel te verwijten, hij zat in een misdadig regime.’

Van Boven is nogal trots op deze ‘prestatie’. ‘Misschien heeft het er iets mee te maken dat we hier [in Maastricht] geen connecties met het establishment hebben. Leiden en Utrecht hebben banden met het Koninklijk Huis. Dus ja, Maastricht onderscheidt zich; laten we ons maar eens een veer op de hoed zetten.’

Na heel veel kabaal in de media besluit het kabinet-Kok dat Zorreguieta niet naar het huwelijk van zijn dochter mag komen. De mensenrechtenactivist reageert verrukt. ‘De acute pijn is weg, nu Zorreguieta niet komt. Mijn voorkeur zou het zijn dat Willem-Alexander zonder parlementaire goedkeuring trouwt met Máxima, en dan inderdaad geen koning wordt. (…)’

Vader Zorreguieta is wat hem betreft absoluut niet welkom bij welke festiviteit dan ook. ‘Ik ben dus blij dat hij niet komt met de trouwerij; ik ben niet blij met de opvattingen die hij heeft geventileerd. En de man blijft in de buurt, hij is straks geparenteerd aan het koninklijk huis. Deze donkerbruine schaduw zal zich steeds weer manifesteren.’ De koonprins en Máxima zijn nog niet van hem af, want Van Boven waarschuwt: ‘Wat gebeurt er met de kroning, met de doop van mogelijke kinderen? Dat moeten we kritisch blijven volgen.’

Over Mabel houdt hij wijselijk zijn mond. Ook wanneer ze in verband wordt gebracht met wapens.